Nieprzyjęcie układu przez wierzycieli nie oznacza automatycznego ogłoszenia upadłości firmy. Oznacza jednak, że dotychczasowy wariant porozumienia nie uzyskał wymaganej większości, a przedsiębiorca musi pilnie ustalić: w jakim trybie prowadzono sprawę, czy zapadło już postanowienie o umorzeniu, jak długo działa ochrona przed egzekucją oraz czy firma nadal ma pieniądze na zobowiązania bieżące.
Dla przedsiębiorcy, którego interesuje restrukturyzacja przedsiębiorstw w Siedlcach, najgorszą reakcją jest założenie, że można bez zmian powtórzyć głosowanie albo że ochrona będzie trwać do czasu znalezienia nowego rozwiązania. Dalsza ścieżka może obejmować korektę propozycji, ugody z wierzycielami, inne postępowanie restrukturyzacyjne, sanację albo wniosek o upadłość, ale każda z tych opcji wymaga innych warunków i terminów.
Pierwsza decyzja po nieudanym głosowaniu nie powinna więc brzmieć: „składamy ponownie” albo „ogłaszamy upadłość”. Najpierw trzeba rozpoznać przyczynę wyniku, status ochrony i bieżącą zdolność firmy do działania. Dopiero te trzy informacje pokazują, czy układ da się naprawić, czy dalsza próba jedynie powiększy zadłużenie i ryzyko osób zarządzających.
Układ nie został przyjęty: co sprawdzić najpierw
W pierwszej kolejności trzeba zabezpieczyć fakty, a nie przygotowywać nową narrację dla wierzycieli. Sam komunikat, że „układ nie przeszedł”, jest niewystarczający. Inne skutki ma brak większości w postępowaniu o zatwierdzenie układu (PZU), inne nieprzyjęcie układu w przyspieszonym postępowaniu układowym, a jeszcze inne prawomocna odmowa zatwierdzenia układu, który wcześniej uzyskał głosy.
Zarząd albo właściciel firmy powinien tego samego dnia zebrać sześć grup informacji:
- dokładny wynik głosowania, z rozdzieleniem liczby głosów i wartości wierzytelności;
- wynik w każdej grupie wierzycieli, jeżeli zastosowano podział na grupy;
- nazwę trybu postępowania oraz aktualny etap sprawy;
- wszystkie obwieszczenia i postanowienia widoczne w Krajowym Rejestrze Zadłużonych;
- wykaz trwających egzekucji, zajęć rachunków, wypowiedzianych umów i zabezpieczeń;
- cash flow na najbliższe tygodnie i miesiące, obejmujący podatki, składki, wynagrodzenia, dostawy, czynsz, leasing i inne nowe zobowiązania.
| Pytanie po głosowaniu | Dlaczego jest decyzyjne | Co powinno powstać |
|---|---|---|
| Czy zabrakło większości osobowej, kapitałowej czy poparcia w grupach? | Każdy problem wymaga innej korekty | Tabela ważnych głosów i wierzytelności |
| Czy postępowanie zostało już umorzone? | Od orzeczenia i jego prawomocności zależą dalsze środki oraz ochrona | Chronologia obwieszczeń i terminów z KRZ |
| Czy firma płaci nowe zobowiązania? | Bez tego poprawiony układ może być niewykonalny | Ostrożny cash flow, nie sama prognoza sprzedaży |
| Co mogą zrobić kluczowi wierzyciele? | Po ustaniu ochrony mogą wrócić egzekucje i presja na aktywa | Mapa zajęć, zabezpieczeń i umów krytycznych |
| Czy wierzyciele dostaliby więcej poza układem? | To może wyjaśnić wynik i przesądzić o sensie korekty | Porównanie układu z upadłością lub egzekucją |
Praktyczny wniosek jest prosty: przed rozmową o kolejnej propozycji firma powinna znać swój status procesowy i stan gotówki. Bez tych danych łatwo poprawiać układ, który formalnie nie może już zostać zmieniony w danym postępowaniu albo ekonomicznie nadal nie będzie możliwy do wykonania.
Nieprzyjęcie układu to nie odmowa jego zatwierdzenia
Nieprzyjęcie układu oznacza, że propozycje nie uzyskały wymaganej większości wierzycieli. Odmowa zatwierdzenia dotyczy innej sytuacji: układ został przyjęty w głosowaniu, ale sąd nie zatwierdza go z przyczyn przewidzianych w ustawie, na przykład dlatego, że narusza prawo, jest oczywiście niewykonalny albo zasadny okazał się zarzut pokrzywdzenia wierzyciela w porównaniu z alternatywnym scenariuszem.
Ta różnica decyduje również o rodzaju rozstrzygnięcia. Prawomocna odmowa zatwierdzenia układu kończy postępowanie restrukturyzacyjne. Brak przyjęcia układu jest natomiast podstawą jego umorzenia. Pojęć tych nie można używać zamiennie, ponieważ wpływają na dostępne środki zaskarżenia, uproszczone wnioski i sposób liczenia terminów.
| Tryb lub sytuacja | Typowy skutek braku wymaganej większości | Co firma musi sprawdzić |
|---|---|---|
| Postępowanie o zatwierdzenie układu przed złożeniem wniosku do sądu | Bez przyjętego układu nie ma podstaw do złożenia prawidłowego wniosku o jego zatwierdzenie | Datę obwieszczenia, ważność głosów i dzień wygaśnięcia ochrony |
| Postępowanie o zatwierdzenie układu po złożeniu wniosku | Jeżeli sąd ustali brak odpowiedniej większości, umarza postępowanie zamiast zatwierdzić układ | Treść postanowienia, termin zażalenia i możliwość uproszczonego wniosku |
| Przyspieszone postępowanie układowe | Nieprzyjęcie układu prowadzi do umorzenia postępowania | Datę zgromadzenia, postanowienie, prawomocność i termin ewentualnego wniosku sanacyjnego |
| Postępowanie układowe | Nieprzyjęcie układu prowadzi do umorzenia postępowania | Te same elementy oraz aktualność zatwierdzonego spisu wierzytelności |
| Postępowanie sanacyjne | Brak układu również prowadzi do umorzenia, ale kończy zarazem bardziej ingerencyjną ochronę i działania sanacyjne | Skutki dla zarządu, majątku, sporów, umów oraz trwających egzekucji |
W postępowaniu o zatwierdzenie układu szczególnie ważny jest czteromiesięczny termin liczony od obwieszczenia o ustaleniu dnia układowego. Jeżeli w tym czasie dłużnik nie złoży do sądu wniosku o zatwierdzenie układu, skutki obwieszczenia wygasają z mocy prawa. Nie trzeba do tego osobnego postanowienia. Ochrona może też zostać wcześniej uchylona przez sąd w sytuacjach przewidzianych ustawą.
Nie wolno jednak wyciągać z tego wniosku, że ochrona w każdym trybie kończy się dokładnie w dniu nieudanego głosowania. W postępowaniach sądowych znaczenie ma treść postanowienia o umorzeniu oraz jego prawomocność. Dlatego decyzję o płatnościach, majątku lub reakcji na komornika trzeba opierać na konkretnych dokumentach z akt i KRZ, a nie na samej informacji przekazanej po głosowaniu.
Dlaczego wierzyciele nie poparli układu
Korekta układu ma sens tylko wtedy, gdy firma potrafi nazwać przyczynę niepowodzenia. Co do zasady liczy się zarówno większość głosujących wierzycieli, którzy oddali ważny głos, jak i co najmniej dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym. Przy podziale na grupy trzeba przeanalizować wynik w każdej grupie oraz sprawdzić, czy zastosowanie mogą mieć szczególne reguły przyjęcia układu mimo sprzeciwu części grup.
Jeżeli o wyniku przesądził jeden duży bank, leasingodawca, urząd albo dostawca, trzeba ustalić, czy problemem był sprzeciw wierzyciela wobec układu, czy raczej ekonomiczna przewaga jego wierzytelności, zabezpieczenia i alternatywy poza układem. Głośny sprzeciw drobnego wierzyciela może nie wpływać na wynik, podczas gdy brak głosu dużego podmiotu może przesądzić o braku większości kapitałowej.
| Przyczyna wyniku | Co może ujawniać | Właściwa reakcja |
|---|---|---|
| Brak większości osobowej | Wielu mniejszych wierzycieli nie zaakceptowało warunków albo komunikacji | Sprawdzić warunki dla drobnych wierzycieli, przejrzystość i sposób doręczenia materiałów |
| Brak większości kapitałowej | Jeden lub kilku dużych wierzycieli kontroluje wynik wartościowy | Przeliczyć ich wynik w układzie, zabezpieczenia i alternatywę egzekucyjną lub upadłościową |
| Brak poparcia w jednej grupie | Grupa ma odmienny interes albo została źle skonstruowana | Zbadać kryterium grupowania, poziom zaspokojenia i reguły przyjęcia między grupami |
| Mała liczba oddanych głosów | Wierzyciele nie byli przekonani, aktywni lub prawidłowo poinformowani | Zweryfikować doręczenia, ważność kart, dostęp do dokumentów i przebieg komunikacji |
| Słaby test zaspokojenia | Poza układem część wierzycieli może uzyskać lepszy albo pewniejszy wynik | Zmienić ekonomię propozycji, nie tylko ich opis |
| Niewiarygodny cash flow | Raty zależą od optymistycznej sprzedaży lub niepewnego finansowania | Zbudować wariant ostrożny i wskazać źródło każdej raty |
| Spory lub błędy w spisie | Wynik mógł opierać się na niewłaściwych kwotach albo prawach głosu | Uporządkować dokumenty i ocenić, czy wada mogła wpływać na przyjęcie układu |
Brak aktywności wierzycieli nie powinien być automatycznie interpretowany jako sprzeciw wobec firmy. Może oznaczać, że nie dostali danych pozwalających ocenić układ, nie wierzą w harmonogram, nie rozumieją podziału na grupy albo uznali, że ich pozycja poza układem jest silniejsza. Każda z tych przyczyn wymaga innej odpowiedzi.
Czerwona flaga pojawia się wtedy, gdy zarząd chce od razu podnieść poziom spłaty, choć nie wie, dlaczego wierzyciele zagłosowali przeciw. Wyższa rata bez nowego źródła gotówki nie zwiększa wykonalności układu. Zwiększa jedynie ryzyko, że kolejna propozycja będzie atrakcyjniejsza na papierze i jeszcze mniej realna w wykonaniu.
Kiedy można poprawić propozycje układowe
Prawo restrukturyzacyjne pozwala zmieniać propozycje układowe na zgromadzeniu wierzycieli. Zmiany mogą zgłaszać dłużnik, zarządca albo nadzorca sądowy. Jeżeli nowe propozycje są dla danego wierzyciela korzystniejsze, jego pisemny głos oddany za pierwotnym wariantem uważa się za głos za propozycjami zmienionymi. Pozostałe głosy pisemne traktuje się jako głosy przeciw zmienionemu układowi.
Ta możliwość nie oznacza, że każdą przegraną można naprawić zmianą dokonaną po podliczeniu głosów. Trzeba uwzględnić tryb, etap postępowania, sposób głosowania oraz to, czy doszło już do wydania i uprawomocnienia postanowienia o umorzeniu. W postępowaniu o zatwierdzenie układu, w którym głosy zbiera się poza sądem, zmiana warunków wymaga prawidłowego przeprowadzenia dalszych czynności, a nie ręcznego przypisania wcześniejszych głosów do dowolnie zmienionej propozycji.
Przed korektą firma powinna odpowiedzieć na siedem pytań:
- który wierzyciel lub grupa przesądziła o wyniku;
- czy przyczyną były kwota spłaty, termin, zabezpieczenie, brak zaufania czy formalność;
- ile gotówki rzeczywiście zostaje po zapłacie zobowiązań bieżących;
- jak zmiana wpłynie na każdą grupę wierzycieli, a nie tylko na największy podmiot;
- czy test zaspokojenia wierzycieli i wyceny potwierdzają nowy wariant;
- z jakiego potwierdzonego źródła zostaną zapłacone wyższe albo wcześniejsze raty;
- co stanie się z planem, gdy sprzedaż spadnie, klient opóźni zapłatę albo finansowanie nie zostanie uruchomione.
Korekta może polegać na zmianie harmonogramu, długości karencji, stopnia redukcji zadłużenia, podziału na grupy, zabezpieczenia wykonania układu albo źródła spłaty. Nie powinna jednak polegać na przyznaniu jednemu wierzycielowi przypadkowej korzyści, która rozbija obiektywne kryteria traktowania pozostałych. Każda różnica musi dać się wyjaśnić charakterem wierzytelności, zabezpieczeniem, rolą operacyjną albo wynikiem w alternatywnym scenariuszu.
Kiedy korekta nie ma sensu
Nie warto poprawiać propozycji wyłącznie po to, aby zyskać czas, gdy:
- firma nie płaci nowych podatków, składek, wynagrodzeń albo dostaw;
- rata mieści się w cash flow tylko w najlepszym miesiącu sprzedaży;
- źródłem spłaty ma być niepodpisany kontrakt, kredyt bez decyzji albo sprzedaż bez kupca i wyceny;
- kluczowy wierzyciel uzyskałby z zabezpieczenia więcej niż oferuje mu układ, a firma nie ma argumentu kompensującego tę różnicę;
- zarząd proponuje wyższe spłaty, ale nie ograniczył przyczyny strat operacyjnych;
- ponowienie procesu ma zastąpić analizę niewypłacalności.
Ważne ograniczenie dotyczy ponownego postępowania o zatwierdzenie układu z ochronnym obwieszczeniem. Obwieszczenia nie można dokonać, jeżeli w ciągu ostatnich 10 lat dłużnik prowadził PZU, w którym dokonano obwieszczenia o ustaleniu dnia układowego, albo w tym okresie umorzono prowadzone wobec niego postępowanie restrukturyzacyjne. Ustawa przewiduje wyjątek dla umorzenia za zgodą rady wierzycieli.
Nie jest to automatyczny zakaz każdej ugody, wszystkich postępowań restrukturyzacyjnych ani PZU prowadzonego bez takiego obwieszczenia. Oznacza jednak, że nie można planować prostej powtórki tej samej ochrony. Przed wyborem kolejnej ścieżki trzeba zbadać jej dopuszczalność, cel ekonomiczny i to, czy firma sfinansuje nowe postępowanie oraz bieżącą działalność.
Co dzieje się z ochroną i egzekucją
Nieprzyjęty układ nie zmniejsza zadłużenia i nie wiąże wierzycieli proponowanymi ratami, redukcją ani karencją. Do chwili ustania ochrony możliwość egzekwowania wierzytelności może być ograniczona przepisami właściwymi dla danego postępowania. Po prawomocnym umorzeniu sądowego postępowania restrukturyzacyjnego zawieszone egzekucje mogą zostać podjęte, a wierzyciele mogą inicjować nowe działania, o ile nie działa inna przeszkoda prawna.
W PZU moment trzeba ustalić osobno. Jeżeli po obwieszczeniu o dniu układowym w ciągu czterech miesięcy nie złożono wniosku o zatwierdzenie układu, skutki obwieszczenia wygasają automatycznie. Jeżeli wniosek został złożony, dalsza ochrona zależy od przebiegu fazy sądowej. Sam dzień podliczenia głosów nie powinien być traktowany jako uniwersalna data końca ochrony.
W sądowych postępowaniach restrukturyzacyjnych dodatkowym ryzykiem jest zatwierdzony spis wierzytelności. Po prawomocnej odmowie zatwierdzenia układu albo prawomocnym umorzeniu wyciąg z takiego spisu, zawierający oznaczenie wierzyciela i wierzytelności, stanowi tytuł egzekucyjny przeciwko dłużnikowi. Może to skrócić wierzycielowi drogę do egzekucji. Reguły tej nie należy automatycznie przenosić na PZU, w którym spis przygotowany przez nadzorcę układu nie jest zatwierdzonym przez sąd spisem w takim samym znaczeniu.
Przed ustaniem ochrony firma powinna przygotować operacyjną mapę ryzyka:
- rachunki bankowe i istniejące zajęcia;
- maszyny, pojazdy, nieruchomości, zapasy i należności obciążone zabezpieczeniami;
- egzekucje sądowe i administracyjne, które mogą zostać podjęte;
- kluczowe umowy kredytowe, leasingowe, najmu, dostaw i faktoringu;
- terminy wypowiedzeń, wezwania do zapłaty i przypadki naruszenia umów;
- gotówkę potrzebną na wynagrodzenia, podatki, składki, energię, czynsz i nowe dostawy;
- wpływ zajęcia rachunku lub utraty aktywa na wykonanie aktualnych kontraktów.
Czerwoną flagą jest założenie, że nowy wniosek restrukturyzacyjny automatycznie stworzy ciągłość ochrony. Między procedurami może powstać okres, w którym wierzyciele odzyskają możliwość egzekucji, a samo złożenie kolejnego pisma nie musi wywołać skutku oczekiwanego przez dłużnika. Każdą decyzję trzeba zestawić z rzeczywistą datą prawomocności, obwieszczeniami w KRZ i przepisem właściwym dla wybranego trybu.
Dalsze opcje po nieudanym układzie
Brak zgody wierzycieli nie pozostawia firmy z jedną obowiązkową drogą, ale też nie daje swobody nieograniczonego powtarzania restrukturyzacji. Dobór trybu restrukturyzacji dla firmy w Siedlcach powinien zależeć od tego, czy przedsiębiorstwo ma rentowny rdzeń, gotówkę na bieżące koszty, możliwy do naprawienia powód sprzeciwu i czas procesowy na wykonanie kolejnego ruchu.
| Dalsza ścieżka | Kiedy może mieć sens | Podstawowy warunek | Główne ryzyko |
|---|---|---|---|
| Korekta w trwającym postępowaniu | Przyczyna sprzeciwu jest znana, a etap sprawy pozwala jeszcze skutecznie zmienić propozycje | Nowy wariant działa w ostrożnym cash flow i jest prawidłowo poddany głosowaniu | Zmiana przychodzi za późno albo pogarsza sytuację innych grup |
| Ugody poza postępowaniem | Wierzycieli jest niewielu i można uzgodnić warunki indywidualnie | Zgoda każdego potrzebnego wierzyciela oraz środki na bieżącą działalność | Brak zbiorowej ochrony i możliwość egzekucji przez podmiot, który nie zawarł ugody |
| Inne postępowanie restrukturyzacyjne | Problem wymaga innego poziomu ochrony, rozpoznania sporów lub działań naprawczych | Dopuszczalność trybu, finansowanie kosztów i realny plan restrukturyzacyjny | Powtórzenie tego samego niewykonalnego układu w droższej procedurze |
| Uproszczony wniosek o sanację | Po niepowodzeniu przyspieszonego postępowania układowego lub postępowania układowego firma potrzebuje głębszych działań | Zachowanie ustawowego terminu i wykazanie sensu sanacji | Sanacja nie zostanie otwarta tylko dlatego, że poprzedni układ przegrał |
| Uproszczony wniosek o upadłość | Restrukturyzacja kończy się umorzeniem albo odmową zatwierdzenia, a występuje niewypłacalność | Uprawnienie wnioskodawcy i termin związany z zażaleniem | Zbyt późne działanie albo błędne założenie, że uproszczony wniosek naprawi wcześniejszą zwłokę |
| Zwykły wniosek o upadłość | Firma jest niewypłacalna i nie ma wiarygodnego wariantu dalszego działania | Ustalenie momentu powstania podstawy upadłości oraz komplet dokumentów | Dalsze prowadzenie działalności powiększa stratę i odpowiedzialność |
W przyspieszonym postępowaniu układowym albo postępowaniu układowym dłużnik może w określonych ustawą sytuacjach złożyć uproszczony wniosek o otwarcie sanacji między innymi w terminie tygodnia od zgromadzenia, na którym nie przyjęto układu, albo w terminie powiązanym z zażaleniem na właściwe postanowienie. Nie jest to termin, który należy stosować do każdej restrukturyzacji bez rozróżnienia trybu.
W PZU zasada jest inna. Po odmowie zatwierdzenia układu uproszczony wniosek o sanację albo upadłość dłużnik może złożyć do upływu terminu na zażalenie, a po umorzeniu postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o zatwierdzenie układu — w terminie siedmiu dni. Jeżeli jednak układ w ogóle nie uzyskał głosów i nie złożono wniosku do sądu, nie wolno automatycznie zakładać, że ten szczególny siedmiodniowy tryb będzie dostępny. Trzeba ocenić zwykłe podstawy i terminy właściwe dla planowanej procedury.
Uproszczony wniosek o upadłość po sądowym postępowaniu restrukturyzacyjnym może złożyć osoba uprawniona przez Prawo upadłościowe w terminie przewidzianym na zażalenie od postanowienia o umorzeniu albo odmowie zatwierdzenia układu. Na postanowienie o umorzeniu co do zasady przysługuje zażalenie w terminie dwóch tygodni. Mimo tego terminy trzeba zawsze odczytać z konkretnego postanowienia i pouczenia, bo pomylenie podstawy prawnej może zamknąć wybraną ścieżkę.
Przed wyborem dalszej drogi trzeba nie tylko rozstrzygnąć dylemat „restrukturyzacja czy upadłość”, lecz także porównać warianty nie przez pryzmat nazw procedur, lecz wyniku dla przedsiębiorstwa i wierzycieli. Jeżeli firma nadal generuje dodatnią marżę, utrzymuje kluczowe umowy i potrafi finansować zobowiązania bieżące, poprawiony układ albo inne narzędzie restrukturyzacyjne może być racjonalne. Jeżeli nowe długi rosną, aktywa operacyjne są tracone, a układ nie ma źródła spłaty, kolejna procedura może jedynie odsunąć nieuniknioną decyzję.
Plan decyzji krok po kroku
Pierwszy krok to zamknięcie stanu faktycznego na konkretny dzień. Trzeba pobrać dokumenty z KRZ, ustalić wynik głosowania, spisać terminy procesowe i sprawdzić, czy zapadło postanowienie o umorzeniu. Nie należy polegać wyłącznie na wiadomości od jednego wierzyciela albo ustnej informacji po zgromadzeniu.
Drugi krok to analiza płynności. Wpływy trzeba podzielić na pewne, prawdopodobne i warunkowe. Po stronie wydatków należy wyodrębnić koszty konieczne do wykonania nowych kontraktów i zobowiązania, które nie mogą być finansowane kolejnymi opóźnieniami. Wynik ma odpowiedzieć, czy firma przetrwa ewentualny powrót egzekucji i nadal będzie w stanie proponować wierzycielom realne raty.
Trzeci krok to diagnoza głosowania. Należy policzyć większość osobową, kapitałową i wyniki grup, sprawdzić ważność głosów oraz oznaczyć wierzycieli dominujących. Do każdego głosu przeciw warto przypisać przyczynę: poziom spłaty, termin, zabezpieczenie, brak wiarygodności, pozycję poza układem albo problem dokumentacyjny.
Czwarty krok to porównanie wariantów. Dla korekty układu, ugód, innego trybu, sanacji i upadłości trzeba wskazać wymagany termin, koszt, wpływ na zarząd, ochronę majątku, bieżące umowy oraz przewidywany wynik dla wierzycieli. Wariant bez potwierdzonego finansowania albo bez odpowiedzi na los kluczowych aktywów nie jest jeszcze planem.
Piąty krok to decyzja wraz z planem awaryjnym. Jeżeli poprawiona propozycja nie uzyska poparcia albo nie zostanie dopuszczona w obecnym postępowaniu, zarząd powinien z góry wiedzieć, jaki dokument składa, kto go przygotowuje, jaki termin obowiązuje i co firma robi w razie zajęcia rachunku. Brak takiego wariantu zwiększa ryzyko przypadkowych płatności i obietnic składanych pod presją.
Decyzyjny wniosek jest następujący: kolejna restrukturyzacja ma sens tylko wtedy, gdy naprawia przyczynę niepowodzenia i opiera się na nadal działającym przedsiębiorstwie. Sama zmiana nazwy trybu nie poprawia cash flow, wyniku wierzycieli ani zdolności wykonania układu.
Kiedy ryzyko upadłości wymaga pilnej konsultacji
Nieprzyjęcie układu nie uruchamia automatycznie nowego 30-dniowego terminu na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Prawo upadłościowe wiąże ten termin z dniem, w którym wystąpiła podstawa ogłoszenia upadłości. Jeżeli niewypłacalność powstała wcześniej, czas nie zaczyna biec od zera po głosowaniu. W dniu nieprzyjęcia układu termin może już biec, dlatego sytuacja wymaga natychmiastowej analizy.
Dłużnik jest niewypłacalny między innymi wtedy, gdy utracił zdolność wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Ustawa wprowadza domniemanie takiej utraty zdolności, gdy opóźnienie w wykonywaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. Nie oznacza to, że jedna opóźniona faktura automatycznie przesądza o upadłości. Wymaga zbadania całej sytuacji płatniczej, wymagalnych zobowiązań, majątku i zdolności do dalszego działania.
Pilna konsultacja z licencjonowanym doradcą restrukturyzacyjnym i prawnikiem jest potrzebna szczególnie wtedy, gdy:
- firma nie reguluje nowych podatków, składek, wynagrodzeń albo dostaw;
- nie wiadomo, kiedy kończy się ochrona przed egzekucją;
- rachunek jest zajęty albo wierzyciel zapowiada natychmiastowy powrót do egzekucji;
- bank, leasingodawca, wynajmujący lub kluczowy dostawca może wypowiedzieć umowę;
- plan spłaty opiera się na aktywie, które może zostać zajęte lub odebrane;
- największy wierzyciel odrzuca układ z powodu lepszego zaspokojenia poza restrukturyzacją;
- wniosek sanacyjny albo upadłościowy ma być składany w terminie powiązanym z postanowieniem lub zgromadzeniem;
- członkowie zarządu nie potrafią wskazać daty, od której firma mogła utracić zdolność płatniczą.
Na konsultację trzeba przynieść nie tylko projekt nowych propozycji. Minimalny pakiet powinien obejmować wynik głosowania, karty i zestawienie ważnych głosów, obwieszczenia oraz postanowienia z KRZ, spis wierzytelności i spis wierzytelności spornych, test zaspokojenia, plan restrukturyzacyjny, aktualny cash flow, listę zabezpieczeń, egzekucji, kluczowych umów i zobowiązań powstałych po rozpoczęciu restrukturyzacji.
Jeżeli z tych dokumentów wynika, że firma może opłacać działalność i przygotować wariant lepszy dla wierzycieli, warto pracować nad korektą albo właściwym nowym trybem. Jeżeli przedsiębiorstwo tworzy nowe zaległości, traci źródła przychodu i nie ma środków na ochronę wartości operacyjnej, trzeba bez zwłoki analizować scenariusz upadłościowy. Dopiero po ogłoszeniu upadłości pojawia się syndyk; nie jest on uczestnikiem postępowania restrukturyzacyjnego ani skutkiem samego głosu wierzycieli przeciw układowi.
Najważniejszy praktyczny wniosek dla firmy z Siedlec jest taki: nieudane głosowanie nie przesądza jeszcze o końcu przedsiębiorstwa, ale kończy etap opierania się na dotychczasowych założeniach. Dalsza decyzja musi wynikać z dokumentów, terminów, płynności i realnego wyniku dla wierzycieli. Im szybciej te elementy zostaną zestawione w jednym planie, tym mniejsze ryzyko, że o losie firmy zdecyduje pierwsza wznowiona egzekucja zamiast świadomego wyboru zarządu.
